Analyse en moodboard

Happiness by Slumbird

Ik ben structureel, via brainstorming, het opzetten en verbinden van keywords, stap voor stap, op zoek naar de essentie van “Transvorm”. Het is een systematische analyse. Ik bouw mijn moodboard op door het beantwoorden van een heel concrete vragenlijst. De antwoorden en beelden dienen als basis voor het vormelijke en inhoudelijke moodboard van de “comeback”. Tot voorheen heb ik nooit zo diepgaand kunnen werken – maar ik neem mijn tijd nu. Het is een test, ik toets mijn intuïtie aan reële antwoorden en het resultaat is tot hiertoe verrassend. Het geeft mij een goed gevoel omdat deze manier van werken een gefundeerde houvast biedt en meteen ook meer inzicht verschaft, chaos wordt geördend, het waarom wordt visueel. En het kan heel concreet en snel werken voor klanten.

De volgende stap is de scheiding van persoon en zaak en het opstellen van guidelines. Transvorm werkt niet voor mezelf, maar voor mijn klanten. Door abstractie kan ik het moodboard voor de zaak opzetten zodat ik kan beginnen met het vormelijke en inhoudelijke ontwerpwerk.

Ik ga deze werkwijze in een procedure gieten die ik kan gebruiken bij mijn klanten en in mijn lessen creatief ontwerpen / grafische vormgeving.

 

 

Ik sta politiek in het centrum van de belangstelling.

the startup was looking for money by Slumbird

Ik leef vandaag in een belangrijk persoonlijk economisch tijdperk als 50+, alleenstaande vader met afbetalingen en een zaak die ik wil heropbouwen. Ik sta politiek in het centrum van de belangstelling. Over uitdagingen gesproken!

Mijn abonnement op de Morgen heb ik vorig jaar vervangen door een abonnement op de Tijd. Niet te veel blabla meer, ik moet “werkbaar” werk vinden, geen medelijden. En de Tijd bekijkt het leven nu eenmaal economisch. De Morgen biedt mij geen meerwaarde meer noch uniek nieuws. Ik wil informatie.

Ik lees de krant en magazines (Monocle) a-typisch. Ik ga op zoek naar evoluties, trends, richtingwijzers en boodschappen voor mij. Ik wil mijn zaak immers opnieuw op de rails zetten. En wat 3 jaar geleden de standaard was voor een grafisch bureau is dat nu niet meer.

“Bedrijven falen omdat ze te lang hetzelfde doen” (John Chambers)

Gisteren stond in de rubriek ondernemen van De Tijd: “Kleintjes wagen zich aan populaire webshop”. Vandaag geeft John Chambers, de afscheidnemende CEO van Cisco mee dat: “de digitale wereld ons leven verandert, onze gezondheid, ons onderwijs en onze bedrijfsmodellen”. … “Bedrijven falen omdat ze te lang hetzelfde doen.”. “Omarm technologie en digitaliseer uw business. Anders nemen start-ups ze over”.

Daaronder staat een klein berichtje dat de stijgende vraag naar gezond eten McDonalds keldert.

Het doel is quality time en vrije tijd genereren.

Overgewicht en blablabla zijn niet meer van deze tijd. Alles moet efficiënt gebeuren, transparant en to the point. En technologie maakt dat mogelijk.

  • Technologie / digitalisering vervangt routine handelingen en zou voor de werknemer/het bedrijf tijdens de werkuren meer quality time  kunnen genereren, bijvoorbeeld:

– meer persoonlijk contact en teamwork binnen het bedrijf
– tijd voor opleidingen binnen het bedrijf
– betere service en persoonlijke contact met de klanten

Dit kan het bedrijf alleen maar ten goede komen.

  • Technologie  / digitalisering creëert voor de particuliere consument de mogelijkheid om meer vrije tijd over te houden omdat hij rechtstreeks, zelfstandig en sneller taken kan uitvoeren van thuis uit.

Gaat Transvorm digitaliseren of helpen om te digitaliseren?

Ik heb de “luxe” om opnieuw op te starten, van noodzaak een opportuniteit maken heet dat. Met deze informatie in het achterhoofd ga ik op zoek naar voorbeelden, communicatiebureaus, start-ups en bedrijven die deze stap succesvol zetten en een klein wendbaar bedrijf runnen. Ik moet het wiel niet opnieuw uitvinden.

Denk als een start-up.

Ik ga ervan uit dat ik een startend bedrijf ben. Wat ga ik doen? Uniek beeldmateriaal maken, vormgeving digitaliseren, technische opleiding of creatieve workshops geven, advies en begeleiding aanbieden, trendanalyses schrijven, … en wat doet het er toe? Wie heeft het nodig, liefst 2x per dag?

Tabula rasa.

De bureau ligt proper. Ik heb 2 communicatiebureaus “iets” laten weten, dat ik terug “bezig” ben en of ik hen creatief van nut kan zijn. Ik heb 1 afspraak en ben benieuwd. Hoe gaat dat, terug de draad oppakken? En wat met mijn BVBA? Tegen september wil ik een plan. Nog twee en een halve maand.

Ga terug naar start: Open Source, mijn stokpaardje en speelgoed van jaren terug, was de goudmijn. Geen licenties voor de software en met kennis door zelfstudie en vakmanschap kreeg je een geweldige kans in de nieuwe markt van webdesign en content management systemen. Die markt is zo goed als verzadigd nu. De software is zo gebruiksvriendelijk geworden dat “iedereen” die wat moeite doet een website kan installeren. Bij wijze van spreken. En de templates liggen voor het rapen. Er is geen uitdaging meer aan. Enkel maatwerk zou nog een verschil kunnen maken. Vooral in prijs, maar wil de klant daarvoor betalen?

Een snelle concurrentieanalyse bevestigde mijn vermoeden, iedereen doet hetzelfde: say “cheese” and smile. Ik heb een kort lijstje gemaakt met bezochte communicatiebureaus en kruisjes gezet bij de goede. Ik ga het een nachtje laten bezinken.

In tijden van crisis moet je even wat afstand nemen en kijken. Ik bedoel dan ook letterlijk: kijken en zien. Analyseren. Waar liggen de mogelijkheden, de stukken grond waar nog gebouwd kan worden? Of waar liggen de mogelijkheden voor een grondige renovatie? En hoe dan, wat zijn de betaalbare oplossingen die meteen ook een meerwaarde zijn?

Morgen wordt weer een leuke dag: analyseren van noden en oplossingen.

Grote kuis is een kermis

kermis by Bart De Keyser

Het moest gebeuren en het is klaar. Ik heb me de voorbije 3 weken teruggetrokken in mijn bureau om orde te scheppen in de opgestapelde artefacten, tijdschriften, boeken, foto’s, neergepende plannen en digitale bestanden, ik ben een verzamelaar. Rondom mij lagen herinneringen en resultaten van mijn werk, verstopt in koffers, potten,  blikken, dozen en mappen. Een hoop CD’s en DVD’s, schriften en boekjes, medailles en stenen, facturen, kindertekeningen, speelgoed …. Ik zie daar niet tegenop, dit is kermis voor mij.

Ik heb alles dwangmatig bekeken en geselecteerd en opnieuw opgeborgen in plastieken dozen van Ikea, mooie schoendozen en Dropbox. Het is een terugkerend proces. Er mag geen “geniaal” idee verloren gaan. Er is veel bij het oud papier gezet.

Rode draad

Ordenen werkt voor mij therapeutisch, ik zet letterlijk alles op een rijtje en keer elke doos om. Ik leg opzij wat goed of nog bruikbaar is. De selectie dient als inspiratie en vertrekpunt.

Er loopt een rode draad doorheen mijn “geschiedenis”. Ik merk in al mijn creaties telkens weer de goesting om te ontwerpen, concepten uit te tekenen, te experimenteren en grenzen af te tasten. Ik ben steeds op zoek naar eenvoud, naar een nieuw concept, naar iets met een hoek af. Die eigenzinnigheid is gelijktijdig een motor en een rem. Het vormde tot hiertoe de basis voor de ontwikkeling van mijn identiteit als vormgever maar maakte me minder “compatibel”. En er is mijn nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar nieuwe programma’s en mogelijkheden. Een stapel gedateerde handleidingen zijn verhuisd naar kartonnen dozen voor het containerpark.

Middenin een nieuwe industriël revolutie / KIS

Vanmorgen stond in de krant dat advocaten het moeilijk hebben, dat klanten duidelijk selectief zijn in de diensten waarvoor ze nog willen betalen. Ook binnen de sector van grafische vormgeving is dit zo. Verschillende van mijn cursisten op Syntra volgen een opleiding webdesign, grafische vormgeving, inDesign, Illustrator of Photoshop om binnen het bedrijf waarvoor ze werken ook de vormgeving te verzorgen. De programma’s zijn voor handen en drukkerijen ontwikkelen eenvoudige online tools die tussenpersonen (vakmensen) overbodig maken.

We zitten middenin een nieuwe industriële revolutie. Conceptuelen, vormgevers en programmeurs werken samen met inhoudelijke specialisten en ingenieurs om eenvoudig te bedienen tools, templates en toegankelijke apps (KIS -keep it simple) te ontwikkelen die (basis) oplossingen en advies bieden die vroeger als routineklus door gespecialiseerde firma’s of vakmensen werden verstrekt.

Ik moet op zoek naar een niche of misschien zit in dergelijke samenwerking voor mij wel toekomst?

 

Carcassonne-Parijs: 1000km voor Kom op tegen Kanker.

Zondag, gisteren dus, zijn ze na 1000km aankomen onder de Eiffeltoren, mijn oudste zoon Toon en Jorne. In 4 dagen zijn ze van Carcassonne naar Parijs (lees hun reisverslag)  gefietst. Voor Kom op Tegen Kanker ( +2000€ ). In een wild moment hebben ze dat beslist en nadien samen met enkele vriendinnen uitgewerkt. Jeugdig en zot enthousiasme + een heroïsche tot verbeelding sprekende uitdaging + een gezond engagement, gekoppeld aan een goed doel. Uit eerbetoon aan dierbaren. Zo creëer je een authentiek verhaal en fabuleuze herinneringen.

Authenticiteit en ondernemen

Je kan op een voorbijrijdende trein springen en meerijden, wat mooi is en van engagement getuigt, maar je kan je ook laten inspireren en dan zelf aan de slag gaan, organiseren, plannen en uitvoeren. Dat is de kern van ondernemen. Authentieke verhalen zijn niet verzonnen door een marketeer, het is beleefde werkelijkheid.

Ik ben hen gaan opwachten en verwelkomen in Parijs, onder de Eiffelltoren. Ze hebben het in stijl, met humor en verzuurde spieren overleefd.

Tip voor de (comeback van de) zaak:

Plan iets wild, tot de verbeelding sprekend en voer het uit.

 

Sociale media: veel geklik en weinig wol.

twitter-social media by Slumbird

Ik heb de voorbije dagen rondgezworven in het universum van de sociale media op zoek naar aandacht. Geen persoonlijke aandacht maar aandacht voor mijn bedrijf, voor mijn vaardigheden als vormgever, artdirector en illustrator. Als een aandachtsverslaafde zat ik naar het scherm te staren, hopend op een like, een retweet, een favoriet sterretje of een hartje als reactie op een post of een tweet. Het was teleurstellend. Ik ben niet populair. Jazeker, ik heb 13 volgers meer op Instagram (163) maar waarschijnlijk doe ik iets verkeerd. Sociale mediagoeroe’s vonden mij wel interessant. Die  klikken zich een reumavinger bij het liken van beginners om reclame voor zichzelf te maken. Er hangen veel klikgrage halve gares, aandachtzoekers, creatieven en werkloze marketeers rond in dit universum.

Hartjes op Instagram

Op Instagram betrap ik mezelf wel eens op kliknochalance. Een snelle klik bij een beeld dat me bevalt. Uit sympathie. Maar wat is de waarde of de betekenis van mijn klik? De overload aan beelden en posts maakt gerichte aandacht moeilijk. (Daarom zal een gedrukte krant of magazine zijn waarde blijven behouden.)
Kort na mijn post op Instagram krijgt mijn foto telkens enkele vuurrode hartjes om daarna te verdwijnen in anonimiteit van de fototsunami. Met wat gerichte #tags probeer ik later nog in de aandacht komen. Ik wacht op de art director of het  reclamebureau dat op zoek is naar inspiratie en me daar vindt. Maar ik vraag me af of Instagram als marketingtool wel nuttig is.

Inhoud versus aantallen op Facebook.

Op Facebook zoek ik buiten de grenzen van mijn prikbord naar pagina’s en profielen van kunstenaars, ontwerpers, vormgevers en magazines. Met die mensen en bedrijven probeer ik in contact te komen. Dat lukt, met kleine stapjes. Wij wisselen vooral ervaringen, contacten en waardering uit.

Het is een leuke maar tijdverslindende zoektocht, Facebook presenteert me niet wat ik wil. Ik vraag geen gesponsorde voorstellen op mijn prikbord.
De kunstenaar Fra.Biancoshock ( ->> zijn facebookprofiel  // ->>zijn website ) neemt in een project de macht van Facebook, op de korrel: inhoud versus (gesponsorde) aantallen. Het resultaat is opmerkelijk. Het gesponsorde bericht werd 4802 x bekeken, het niet gesponsorde bericht 192 x en 63 likes tov 9. Een gesponsord betekenisloos bericht krijgt meer aandacht dan een niet gesponsord bericht met (waardevolle) inhoud.
Marketeers, “meten is weten”, zijn vol van dit speeltje. Zij koppelen aan die aantallen betekenisvol zakelijk gewicht.
Facebook vergiftigt zichzelf met zijn betalend systeem. Het wordt minder en minder gewaardeerd als vriendenboek.

Drugs voor mijn zaak?

De hartjes en de likes zijn een drug. Ze symboliseren de hoop op waardering en liefde. Maar gaan zij de omzet van mijn zaak omhoog stuwen? Ik denk het niet. Of misschien. Misschien vindt een opdrachtgever, een art director, een merk mijn werk wel goed en bestellen ze een campagne? En zal het aantal hartjes en likes deze mensen overtuigen dat mijn werk impact heeft op andere mensen?
Ik hou u op de hoogte. Ik geef niet op, het wordt een leerproces en ja, er lopen veel goudzoekers rond in dat sociale universum.

De ruimtewandeling van de astronaut

the-silent-walk-of the astronaut by Slumbird

Ik kijk naar de notelaar die voor het raam van mijn bureau staat. Zijn jonge bladeren zijn van de mooiste die er zijn, zij ontluiken niet, zij exploderen en schieten in scheuten. Deze boom wil gulzig leven en vormt meteen een compleet takkenstelsel inclusief bevruchtingssysteem van katjes en bloemen. De notelaar weet dat dit moment er toe doet.

Onder de notelaar hangt mijn was te drogen. De lucht is staalblauw en het belooft een schitterende dag te worden. Ook ik profiteer van dit moment om mijn energierekening binnen te perken te houden.

Doet dit er toe?

De notelaar doet nu eenmaal wat hij doet omdat de natuur zijn wetmatigheden kent en de was buiten drogen is een eeuwenoud gebruik. We staan er niet bij stil.
Ik denk aan mijn zaak en focus op natuurlijke wetmatigheden en eeuwenoude gebruiken. Wat betekenen de notelaar en de drogende was voor mijn zaak?

Het doet me denken aan de film Being There van de Pools-Amerikaanse novelist Jerzy Kosinski. Ik kreeg de video ooit in bruikleen van een vriend, het verhaal is me altijd bijgebleven. In de film vertelt de eenvoudige tuinman aan een rijke zakenman over zijn tuin. De zakenman denkt dat het wijze beeldspraak is en zoekt naar de betekenis en de boodschap.

Het is best grappig als ik hier associatief verder over nadenk: “Met mooi weer lijken problemen ver weg, bij donker weer en regen worden ze uitvergroot. Maar de planten hebben wel zon én regen nodig om te groeien.”
Het lijkt logisch. Een mens groeit door de weg die hij af legt. Een bedrijf ook, door ervaringen, successen én mislukkingen.

Boerenverstand versus creativiteit.

Eenvoudige logica is belangrijk. Ik verdwaal als creatief persoon gemakkelijk in de niet aflaten stroom van steeds nieuwe impulsen waardoor ik meer en meer op een astronaut begin te lijken die een ruimtewandeling maakt.

Mijn was is intussen droog en kan binnengehaald worden en de notelaar geniet van de zon. Ik kan maar best mijn creativiteit meer gestructureerd laten exploderen.

 

Zondag werkdag?

hert By Slumbird

Gelukkig geef ik enkele uren les in het dagonderwijs en op Syntra. Dat zorgt voor een vast inkomen, al is het op jaarbasis ontoereikend om alle kosten te dekken.

Ik ben dus parttime werknemer, net als veel creatieve mensen, het is een manier van overleven. Dat is niet slecht, het houdt me scherp en het neemt een deel stress weg. Elk ander moment is voor “de zaak” en lijkt wel een geschenk: dan kan ik eindelijk “voor mezelf werken”. Het zorgt tevens voor een beetje onafhankelijkheid, voor keuzevrijheid in opdrachten.
Kan ik me die luxe nu permitteren? Ik worstel met die vraag.

Ik wil niet zo maar heropstarten. Ik heb 20 jaar ervaring binnen de grafische sector en besef dat deze heropstart ook mogelijkheden biedt om een nieuwe richting uit te gaan. Of terug te keren naar mijn oorspronkelijk werk, puur creatief en grafisch. Het is een interessante zoektocht: experimenteren, trends analyseren, signalen oppikken, praten met vrienden, werknemers en bedrijfsleiders. Hoe leeft communicatie vandaag, binnen bedrijven? Wat zijn hun ervaringen met communicatie in tijden van crisis, waar wordt op bespaard en wat is het gevolg daarvan? Welke richting gaat (grafische) communicatie uit? Op welke technologie moet/wil ik me toeleggen?

Ik ben gebeten door visuele communicatie, door conceptueel en strategisch denken, door eenvoudige grafische beeldtaal. Het laat me niet los. Maar de vraag blijft: is dit experimenteren, denken, lezen, plannen, analyseren, dromen, fotograferen en tekenen op zondag werken? Of valt dat onder de noemer vrije tijd?

 

8 mei 2015 is een perfecte dag om een blog te starten.

swimsuit-neptunus-By Slumbird for by Transvorm Advertising

8 mei is een perfecte dag om een blog te starten over de terugkeer van mijn grafisch bureau. De markt is in crisis en mijn bureau zit op zijn gat. Door omstandigheden.
Vanmorgen kreeg ik 2 facturen van Multipen in mijn brievenbus, 1 met een herinnering plus een boete, 1 met het bedrag om mijn sociale bijdrage te betalen voor 20 juni. Samen iets meer dan 3100€. Je moet weten dat ik me sinds 1 september 2012 geen loon meer uitkeer vanuit mijn BVBA die, zoals ik reeds vermeldde, op zijn gat zit. Een telefoontje richting sociaal verzekeringsfonds hielp me financiëel geen centimeter vooruit. Het zit dus niet mee.
Er zijn 2 keuzes. Ofwel de BVBA opzeggen ofwel harder werken. Diegenen die beweren dat zelfstandigen hier in luilekkerland wonen mogen eens op mijn stoel komen zitten en mijn rekening raadplegen. Maar ik klaag niet, ik ben immers een creatief met een positieve kijk op het leven al leg ik morgen met veel plezier een drol op de dorpel van een plaatselijke bank. Maar dit om andere redenen.
Ik heb me dus gestort op Instagram. Mijn  Instagram account is al een tijdje actief zonder veel succes. Ik had tot vanmiddag iets meer dan 100 volgers. (Ter vergelijking, in mijn cursus Creatief Ontwerpen op Syntra zit Jonathan. Jonathan heeft 41K volgers. K staat voor 1000.)
Mijn Slumbird illustraties kregen af en toe een hartje van trouwe volgers die me ook op Facebook volgen. Wat ik erg apprecieer.
Uit frustratie, altijd goed voor een energieboost, besloot ik reclame te maken. Met Slumbird. Voor badpakken.
Succes! Onder andere 2 mensen van Ogilvy Parijs pikten het op, nog een digital planner in Parijs, een reclamebureau uit Canada, een artist met 1O,1K volgers uit NY, een kunstenaar uit Berlijn, een kunstenares uit Rotterdam, een uit Spanje… en een bekende Belgische illustratrice vond een extra post leuk, een gerenommeerde Belgische streetartkunstenaar gaf positief advies.

Mijn Instagram account telt intussen 150 volgers. Mijn Twitter account 48. Slumbird op FaceBook telt 385 vind-ik-leuks en mijn Transvorm account op Facebook telt er 258. Ik koester die cijfers. Ze zijn mijn startlijn.

8 mei is een perfecte dag. Morgen zou Lies 52 geworden zijn. Ik kijk omhoog en ik stuur een kusje. Ik weet dat ze nu glimlacht. Ze kent me.